αν ιερό

πιο μακριά κι από του ταξιδιού τα μάκρη
κανόνιζα άλλα να σου πω
βουνό δεν την ξεχνώ τη ράχη
φύλλο ούτε τις ραφές σου
ξημεροβραδιαζόμουν ήρεμη κάποτε
στις θήκες των οργάνων σου
ξαπλωμένη παρέα με τους κεραυνούς τους
τώρα που στάζει μέσα μου άηχος ποταμός
πηγαινοέρχομαι αγρίμι να γεννώ την ηχώ σου
να μ' ελευθερώνω
πάνω σε μάστιγα που έρχεται γοργά
με ένα χέρι απαλό δροσάτο δίχως το πρόσωπό του
λύγισα κλωνάρι
το χέρι μου κρατά μαύρος αβύσσου δίσκος
Δώσαμε, δώσαμε σκούρο βαθύ
Γύρνα μας στο φως
"Δε δώσατε, δε δώσατε" της λέγει ο εφιάλτης
γυμνός κυλιέται στα κοκκινοχώματα, του χάρου ο αδερφός
σκόρπια τα μαύρα ρούχα στο καλάθι
κι η αγκαλιά γιατρειά του μέλλοντος
αγέννητος σπόρος
"Δε Δώσατε Δε δώσατε"
Η άμμος πλέκει σάβανα στο βυθό
Τετελεσμένος χρόνος ας γενεί
να χαιδεύω τα ζεστά νερά της
γκριζογαλάζιο φθινοπώρου
κι εσύ να μου κρατάς το φιλί ζεστό

λιωμένο παγωτό

μαζεύω σταγόνες και φύλλα σκόρπια
περνώντας έξω απ'τον παράδεισο
κι οι φράχτες υψώνουν αντιρρήσεις
τέτοια σφραγίδα ελλιπούς που κουβαλάω
κάποτε έρχονται μέρες θανάτου όταν αθανασία οσμίζεται
το νήμα που μυστικά με τραβά κοντά σου
μακραίνω μα δε σε βρίσκει
πίσω κοιμούνται και ξυπνούν τα νωτισμένα από πάχνη τοπία
κι οι αγκαλιές ανθών ξυραφίζοντας
Ακροπατώντας, γκρεμίζεται
η φυσιά του ανέμου απ'το παράθυρο

πάντα

Σειρές διπλές τα περπατήματά τους
πουλιά που κλέβονται ως το ίχνος από άλλους τόπους
Το πάντα του ορίζοντα κρατάει από φόβο 
την υπόσχεση που χάνεται
κι εγώ κρατώ για το δρόμο ένα κεράκι τάφου
να χνωτίζει το τζάμι
Δεν είναι απαλή η θάλασσα
ούτε αρκετή όταν με αφήνει ξέμπαρκη
ν' αδειάζω από καλοκαίρι
Παλεύω με το τρύπιο σκάφος
κι από ψηλά τα φτερουγίσματα αφανίζονται

του μίσους χορδές

Κοιμούνται στο βυθό χωνεμένοι ιππόκαμποι, στη δροσιά του,
στην επιφάνεια ένα κομμένο κεφάλι παιδικό σπαρταρά στην άπνοιά του
από της μάνας την ποδιά ως την αφάνεια
πού ακούστηκες του πόνου της, ηχώ,
ουρλιαχτό κύματος ακοίμητου ως εδώ κάτου;
σαν το χαρταετό να σε κρατώ απ'το σκοινάκι σου να με πετάς ψηλά,
βουλιάζουμε γοργά παιδιά της Γάζας
στην ολοφάνεια των μελλόντων κείμεθα Παράδεισος νεκρός

χαμελαιών

απορώ που
στα εντόσθιά μου ο μονομάχος των καημών
άπραγος περπατάει
στο αλώνι του ήλιου
ο στόχος μιας άσφαιρης μέρας σιωπά
δεν υπάρχει σκοπός να τη διπλώσει στα δυό
ανέμελα είμαι εκεί που γη δεν ακουμπώ με το μάτι
για να την κάνω δική μου
τώρα μπορώ να απαντήσω διπλά
μία ριπή για κάθε στήθος
ελεύθερος είναι αυτός που όσο πορεύεται αγαπά
στο δευτερόλεπτο που καταρρίπτεται ο καημός
μια νέα αρχή εκδοχών ανθίζει
ο κόσμος γίνεται εκδοχή
και η αρχή της θάλασσας το λάμπος,
των ανέμων οι αφροί,
η εκδοχή να σε καταπιεί το νερό
σε ανεύρετα για το κορμί σου βάθη
δεν σ'αιφνιδιάζει
όταν αδειάζει από άστρα ο ουρανός
θα ξαναγυρίσουν
να φωτίσουν πανηγυρικά τις πολεμίστρες στα κάστρα

λούπα

με κλειδώνεις σε τροχιές που εξουθενώνουν σπουργίτες
το κατακάθι είναι φτιαγμένο από κύκλο
βαραίνω κι ανασαίνω το θειάφι
μη μαρτυράς πως οι χαρές φτερουγίζουν μακριά
σα δύο πλάνα χέρια που κρατούν ένα περιοδεύον φύλλο
ξεγελώντας το χρόνο σε μια εργατική τους στάση,
μια χάρτινη εικόνα, μια γεύση από τη ζωή των άλλων,
αγάπη μυθικός εωσφόρος
και όλο να ξεφυλλίζω το ίδιο

γέγοναι

στο χνώτο αθόρυβη
σκιά απαλή στο μεσονύχτι γλυστράς
σβησμένη η τροχιά του φεγγαριού
στο σύμπαν του στέρνου 
διαλύεται η τελετή
σε μένα ανήκουν τα απέταλα άνθη
όσο αρραβώνας στη μνήμη δε βρίσκεται
έτσι δεν είπες;