Τρίτη, 30 Απριλίου 2013

κύκλωμα

τι κοιτάς που ούτε εσύ δεν έχεις σαν εγώ
κι απ'το παράθυρό σου κρεμάς τους περσινούς ασφόνδυλους
κοιτώ  που εγώ δεν έχω σαν εσύ τους κόνδυλους που ψάχνεις
σε μια ποντικοπαγίδα γυροφέρνουμε μειδίαμα απόγνωσης
ηλεκτρικά σημειώματα μας άφησε η κάθε πέρυσι Ανάσταση
κι οι τοίχοι δεν κρατάνε άλλο την προδοσία
που μας κατάφεραν οι επωδοί των πουλημένων
στο ποτάμι οι επιπλέοντες νεκροί είναι το θέαμα



Πέμπτη, 25 Απριλίου 2013

lamb


δεν μπόρεσες να περιζωθείς μια φωτιά να καίει
νωρίτερα από τη μελανιά.
Κοίτα. μετριώνται στα δάχτυλα οι αμάραντοι μίσχοι της χαράς
κι η διαφάνειά μας μηδαμινή να μας διαπεράσουν
Θα είχαμε μέρες Εδέμ μακρόσυρτες,
λύπες λιγότερο θανατερές
και αντιύλη να διαδραματιζόμαστε στον ουρανό
αν δε γινόταν άνοιξη φονεύουσα




Τρίτη, 23 Απριλίου 2013

κυνηγός


Σκοτάδια αιμοδιψούν μιαν άνοιξη που βάναυσα ερωτοτροπεί τον πιο αντρειωμένο
Αυτός έξω απ'το κύκλο του ήλιου κοιτά και βολοδέρνει μία οριστική βίου απόξεση
Δεν φτάνουν πια οι λιτανείες να ξορκίσουν τις τρύπες της φτώχειας
Αδειάζουμε με αφόρητους ήχους κι οι πόθοι απάνθρωπα σφίγγουν
τα στήθη μας καμωμένα από αλάτι
μαρμαρωμένε βασιλιά


Σάββατο, 20 Απριλίου 2013

το μήλο

Στο σκοτάδι γηράσκων και σκυφτός όλη νύχτα στο τραπέζι
Περπατά με το νου μονοπάτια της νιότης και του μέλιτος
Στα ξέφωτα την οδηγεί ξανά, τσακίζονται μαζί στους γκρεμούς
Με τα μάτια γεμάτα το Χάρο την ανάσα  του σιωπά,
τη φωνή της ν' ακούσει να παίζει
Με το χέρι το μαχαίρι ακουμπά και το μήλο αφυδατώνει στο άλλο
"Κι επιπλέον νομίζω ότι η Καρχηδόνα πρέπει να πέσει"
την ακούει να λέει τον καημό της πνιγμένη
και πως δε γίνεται πια το μήλο να του καθαρίζει και να τον κερνά
"Τέκνο μου μονάκριβο, ο μονάχος σκαρώνει ένα τέλος μονάχος"
φωνάζει στη μάνα που μαζί με το γιο τους τώρα λειώνει από κάτω

Παρασκευή, 19 Απριλίου 2013

ανευτύχημα

Στη βαρκούλα πεσμένο κεραυνόπληκτο βήμα
βρέχομαι έρωτα νέκταρ νεκρό στο μέτωπο
θρηνώντας που άλλοτε στο στήθος μου τα ψέμματά του γιόρταζα
και τώρα ακάνθινος με μπουμπούκια σαρκοβόρα, καρπούς πειρασμικούς μ'αρπάζει
Τώρα που η μέρα ταξιδεύει βλασταίνοντας ρίζα στο αχανές ανθρώπινου βυθού
προβάλλοντας ειδήσεις με αποτρόπαιες πράξεις,
τρυπώντας με πιότερους δαίμονες παρά αγγέλους οιωνούς.

Παρασκευή, 12 Απριλίου 2013

λιακωτό


ξεχείλιζαν κρασί και γέλια
μιλούσαν με τα μάτια τους οι φίλοι
λευκοί και κόκκινοι δράκοι
ο χρόνος έμενε φυλακισμένος στο απόλυτο κλάσμα του,
να τρέξει πιο μπροστά,
μηδέν- κι ολότελα να μείνεις,
θα φύγεις στο ένα,
μικρή απόμακρη η άβυσσος
κι εγώ δεν έπαψα να υπάρχω

Τετάρτη, 10 Απριλίου 2013

ίνα

Το φίλντισι ξεθώριασε μέσα στη τόση ρέμβη
Ζώνεται ίντριγκα η λησμονιά το νύχι του θανάτου
Λεπτή ιριδίζουσα γραμμή κοιτώ το θήραμά σου
Τα χαρακώματα μένουν κρυφά, βαθαίνουν τα αυλάκια
Από τη γη στον ουρανό πάλι στη γη,
του ρόδου ένας κύκλος
Ο λώρος με την άνοιξη κρεμά τον έρωτά του

Σάββατο, 6 Απριλίου 2013

άπνοια

 Όπως θα φεύγεις εγώ θα κοιτώ απ'τον ορίζοντα αντίθετα
μη δε φανείς ξανά
κι εσύ εκεί που θα πας φοβάσαι
μη δεν κάνεις τίποτα
Όσα καράβια και να μας χαρίσουν εμείς θα μένουμε αταξίδευτοι
Ριγμένος ο ωκεανός μπροστά σε σκαριά απελπισμένα 
μη δε βγάλουν τα βρεχάμενα μακριά από το μουράγιο
 
Κάθε ξεκίνημα της άνοιξης ένα νέο μηδέν
κάθε μηδέν ένα νέο σκίρτημα μη δε δούμε άνοιξη...

Τετάρτη, 3 Απριλίου 2013

συνουσία μυστική


Tης φτώχειας απεκδύεσαι τα ρούχα
την ώρα που υποδόρροια γκρεμίζεται
και φτιάχνεται των προπατόρων κόσμος αλλεπάλληλα,
βαθύπλουτος ο εαυτός, πατάς στο θίασο της μοίρας
δίχως φτιασίδια που ύλες χαιδεύονται,   
πιο γυμνός να έρχεσαι στον κήπο της αγνής σου δράσης,
όσο ανθός που πρωταντίκρυσε ουρανό
Αλλάζεις