Τρίτη, 20 Νοεμβρίου 2018

neon φως

στις χορδές που έμπλεξαν τα νοήματα των λόγων, νόμισες;
δεν είχες χώρο να σμιλέψεις μία γωνία υποβάθρου;
ποιός από όλους θα πει ήξερα;
γιατί απόμεινα μονήρης σε όλα τα στρώματα αλλά ξέρω
γνωρίστηκα με τα αόρατα κι έφτασα δόκιμος υπογείων
όσο η άλλη αδόκιμος διαβαίνει μπροστά σου
απροσδιόριστη αξίας να την παρατηρήσεις, πεζή κι αφτέρωτη ως πάντα,
τροφή έγινα που κάποτε δειπνούσαμε μαζί
κι ακόμα βαδίζω την αγάπη πλάι σου Ξένε

Παρασκευή, 21 Σεπτεμβρίου 2018

κόγχες


άνοιξε μια χαράδρα ως τον πυρήνα
κι από τα έγκατα πορφύρα άφρισε
πλημμύρισαν ποτάμια οι κόρες των ματιών
οι κογχες σχίστηκαν ως η διάδοση του πόνου
να γευτεί απ'άκρη σ'άκρη
πού είσαι κύμα να ξεπλύνεις
την πηχτή την πίκρα που έβρεξε το στόμα
για του καιρού και των ανθρώπων λάθη
στα ξαφνικά που τον θυμήθηκαν
εκει που ειχε το στήθος ανοιγμένο
εκεί που πέταγε έπαψε να βλέπει να πετά
καυτός κι άλλοτε παγωμένος
λάβα και παγετός
κατάλαβε πως είναι να περνά μια κόλαση κι ένα θανατικό

Σάββατο, 9 Ιουνίου 2018

μύρτος


είναι μέρες που σκληραινει η ανάγκη του καρπού
μισοφαγωμένος θα αφεθει
στου δέντρου τα ριζά,
κάτω από των πουλιών τα πόδια,
Mια στεφανωμένη άνοιξη
το αγκάθι πέταξε ανθό
όσο καρπός να γίνει στη σάρκα ρόδινος με το κουκούτσι μαύρο
βουλιάξανε τα μάτια μέσα του αντάρες και καημούς
Λησμονηθήκαμε
ήλιους περίλαμπρους φέραμε βόλτα κι ήπιαμε ζωή
Γλεντήσαμε
μα το σκουλήκι τρώγει όπου βρει ακόμα

Δευτέρα, 25 Δεκεμβρίου 2017

Άστρο


Μέσα στη νύχτα με το μεγαλύτερο τέλος
στο ενδιάμεσο των στιγμών που στέκομαι
περνάει ο ορίζοντας με ιλιγγιώδη ταχύτητα
στο μπλε του σκοτάδι
κατεβαίνει στους πνεύμονες η λάμψη από το ύστερα
το 'Αστρο που ξεσηκώνει από την αρχή ελπίδες
τα πόδια μου που βρίσκονται στο δρόμο
σκιές στους τοίχους διατρέχοντας, πετώντας
Κοιτάζοντας Δέσποτα πού χωρέσαμε
δεν έβρισκα ούτε ένα κελί όμοιο με όσα γνώριζα για να Σε βρίσκω
και κοίταξα κάποτε πέρα από το εμένα
Στη μύτη αυτή, στο θανάσιμο Κέντρο
ίσως απλώθηκα Αγάπη



Δευτέρα, 21 Νοεμβρίου 2016

pacific


ολοκληρώνοντας μία λέξη
που ξεσηκώνει το κύμα
βαθύ μπλε ερχόμενο
να καταπιεί αφρίζοντας τα λάφυρα
δίχως να ανταλλάξει τα υπάρχοντά του
επέζησα μέχρι το τέλος
του ήλιου υπηρέτης
από την αρχή τους, των ονείρων
κι αυτό ήταν ΖΩΗ
Ύστερα βγήκα σ' ένα τόπο ξερό
πού'μοιαζε πιο πολύ σε θέλω
να με κρατήσει η ανάγκη της ανάσας
μέτρημα τέλμα δίχως αύριο


Παρασκευή, 5 Αυγούστου 2016

δρομομάχη

Πες μου ποιό κάποτε θα δω
το κάποτε που κάνει κύκλους στα πλευρά μου
κι από το φως πιο γρήγορα
δύει και ανατέλλει,
που μου χτυπάει στο μυαλό
τοπία αλλεπάλληλα που κάποτε θα δω μαζί σου
που το σημάδι του σαν από σίδερο καυτό στα όνειρά μου,
ούτε φανάρι στη βροχή,
ούτε στου κόσμου τη ροή,
στων πεθαμένων το χλωμό περβάζι,
στο σχέδιο της αγκαλιάς,
το ακατόρθωτο στης μνήμης το χαλάζι,
δεν είναι
πώς να χωθώ ανάδρομα στον καταψύκτη του καιρού,
στον τόπο και στο γίνε,
είμαι
πώς να αρκώ από το πουθενά, για πόσο;
αυτό που ονόμασες σιωπή
φωνάζει απουσία απ'την αρχή
κυνηγητό του μελτεμιού που γυρωφέρνει θησαυρούς
και ύστερα τους χάνει.
Δεν έχω ξεμυτίσει πουθενά
το καλοκαίρι πετάει χωρίς εμένα
άδειασα μόνο το κλουβί από τα πουλιά
που θα σε αναζητούν στα ξένα..

Παρασκευή, 22 Ιουλίου 2016

forget you not


όταν αρχίζει να χτυπάει η φλέβα
με λιβανίζεις μια σκόνη που λάμπει
κι ερχόμαστε αγκαλιασμένοι
σ'ένα βαθύ μπλε αβύσσου κυματίζοντας
στα υψίπεδα των ποδιών μας
μ'ολα τα φτερά ελπίζοντας
πως τώρα αραχνοϋφαίνονται οι πρώτες μνήμες
τόσο τυφλωμένη κρατιέμαι από τους ψίθυρους
πως θα μου δείξεις τα σήματα
τόσο που ακόμα δεν σταματώ να κυνηγώ
ότι σημαδεύεται με φως
κι ύστερα όλα σβήνουν πάλι σε μια κοιλάδα επίπεδη
πόση γαλήνη πρέπει να καταπιώ
για να αντέχω να χωρώ ανάμεσα στις λεγεώνες
των άκαρπων πραγμάτων
σαν σάτυρος που χαίρεται αλλά το θησαυρό του δεν ζυγώνει