λιακάδα

Να αναζητάς χρόνους πολλούς μια υποσχόμενη λιακάδα,
σε μεταβαλλόμενους καιρούς.
Πνίγονται έντομα απροστάτευτα απ' τα βρεγμένα φτερά τους,
ναυάγια που λαμπυρίζουν σε μια αδηφάγο θάλασσα δακρύων,
κι εσύ ύπαρξη ανάμεσά τους, κολυμπάς,
βαριά, ασήκωτη και μόνη στα άγνωστα νερά,
αλήθεια του στήθους.-

απόδημα

Πως οι άνθρωποι στο τέλος φεύγουν μακριά από τους άλλους ανθρώπους
σαν άγγελοι
μου έδειξαν οι πλάτες τους τη δύση που'ταν ακομα κίτρινο το πρόσωπο του ήλιου
Kρύφτηκε πίσω από το σύννεφο κι έγινε σκιά φωτεινή μέχρι το βύθισμα
αφήνοντας ένα μούδιασμα για τις μνήμες
Δε θα θυμάμαι τίποτε άλλο στο τέλος παρά μονάχα τα σημάδια της φύσης
σε όσα μέρη γύρισα

ως εδώ

Στο βάθος της θάλασσας μία λευκή κουκίδα γράφει το μπλε
και απομακρύνεται στο αφανές της περιφέρειας
Για όσο φαίνεται, τρέφεται ως τα πέρατα το άψυχο δωμάτιο
Η χαρά πάντα καιροφυλακτεί στην ίδια άκρη
Μέχρι να φανεί στην πόρτα
το πρόσωπο, τα χέρια, ο κήπος, το στόμα.
Για μένα να ρθείς

το άρωμα

Αναλαμβάνει η μέρα
η κορώνα ανατριχιάζοντας την ανατολή
όπως κρέμονται τα όνειρα πάνω απ΄το κεφάλι
από τα άστρα πιο κοντά
οι δρόμοι να γυρίζουν κάτω από τα πόδια πάλι
να γίνομαι ο ίδιος άνθρωπος που ήμουνα για κάθε εκεί
που το όραμά του ο χρόνος διέψευσε
και άνοιξε μία τρύπα στην καρδιά
που φωνάζει δυνατά μέσα στου καιρού τη ζάλη

Θαβώρ

"Άσπρο το χιόνι
μαύρη η πείνα
εδώ τελειώνει αυτό το ποίημα".-

ου-τοπία

 Η προστακτική του έξαφνου οράματος
"όταν σπάει ο θώρακας, πονάς"
 μιας αντιλόπης που τσακίζεται από ένα τσιτάχ,
θα πει βαυκαλίζω μέσα μου την κτηνωδία
με την άγρια ομορφιά από τον κόσμο έκπληξη της φύσης,
Ταξιδεύει βότσαλο σε ποταμό της Ανταρκτικής
και σπόρος φυτρώνει στην Σαχάρα,
Γιατί το ουρλιαχτό θυμάτων νυχτώνεται και ξημερώνει
και το παράπονο ατιμασμένων φτιάχνει λίμνες
Το μίσος δαιμονίζει επ'αόριστον τη μόνη ουσία
Μαύρη πυκνή και αδιαπέρατη ως πίσσα ρέει τώρα παντού.
Να είμαι αδιάφορος, να  μη νοιώθω τις βαθιές λύπες.-

οι πόθοι μας ακολουθούνε υπόγειες διαδρομές

ΠΡΟΣ-ΕΥΧΗΣΟΥ
Σώθηκαν τα σπίρτα καίγοντας το τελευταίο δάχτυλο
Η καρδιά ζεστάθηκε, στάχτη μιάμιση ίντσα
Κρύσταλλο καθάριο η σωτηρία  
Ο Λόγος στέκεται στο ενδιάμεσο του δευτερολέπτου με το αύριο
Στα νεύρα των φύλλων
στα δόντια των σκύλων
στα μάτια των ορφανών
Πόσο ακόμα θα μας σκεπάζει ουράνια η νύχτα;
Χαμηλή είναι η σάρκα και το πνεύμα αβάπτιστο
Κάτω στο λιβάδι ο τάφος σκηνώνει σκοτεινιά και αλήθεια
Στη φάτνη κλαίει ο Ανθός να βυζάξει την πίκρα της Μάνας
Τα μάτια κοιτάνε συνέχεια μονοπάτια πληγές
Με την ίδια λαχτάρα όπως χτες
Τα όνειρα τρέχουν πιο μπροστά απ'το τώρα
Με την ίδια ελπίδα
Ανυποψίαστα μικρά ροδοπέταλα που ανοίγουν στον άνεμο
Άραγε θα σώσει τον κόσμο μ'ένα και μόνο Δικό Του κύμα;