Πέμπτη, 27 Δεκεμβρίου 2012

οι πόθοι μας ακολουθούνε υπόγειες διαδρομές

ΠΡΟΣ-ΕΥΧΗΣΟΥ
Σώθηκαν τα σπίρτα καίγοντας το τελευταίο δάχτυλο
Η καρδιά ζεστάθηκε, στάχτη μιάμιση ίντσα
Κρύσταλλο καθάριο η σωτηρία  
Ο Λόγος στέκεται στο ενδιάμεσο του δευτερολέπτου με το αύριο
Στα νεύρα των φύλλων
στα δόντια των σκύλων
στα μάτια των ορφανών
Πόσο ακόμα θα μας σκεπάζει ουράνια η νύχτα;
Χαμηλή είναι η σάρκα και το πνεύμα αβάπτιστο
Κάτω στο λιβάδι ο τάφος σκηνώνει σκοτεινιά και αλήθεια
Στη φάτνη κλαίει ο Ανθός να βυζάξει την πίκρα της Μάνας
Τα μάτια κοιτάνε συνέχεια μονοπάτια πληγές
Με την ίδια λαχτάρα όπως χτες
Τα όνειρα τρέχουν πιο μπροστά απ'το τώρα
Με την ίδια ελπίδα
Ανυποψίαστα μικρά ροδοπέταλα που ανοίγουν στον άνεμο
Άραγε θα σώσει τον κόσμο μ'ένα και μόνο Δικό Του κύμα;

2 σχόλια:

  1. Ο καθένας θα έχει μια δική του απάντηση στο ερώτημα. Συγχώρεσε τη δικιά μου για την εγωιστική βεβαιότητά της.

    Ναι, θα τον σώσει...

    Υπέροχο αυτό που έγραψες...

    Σου εύχομαι Καλή Πρωτοχρονιά και ο καινούριος χρόνος να φέρει μαζί του όσα δεν έφεραν όλοι οι προηγούμενοι...

    Σε φιλώ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ασάλευτε το ελπίζω γιατί εκείνο που αντιλαμβάνομαι και με φοβίζει, αν συσχετίσω την ίδια μου την σκέψη σ'αυτήν την ανάρτηση με όσα γίνονται γύρω, είναι πως το σκοτάδι απ'όπου κι αν έρχεται δεν είναι το ουράνιο της νύχτας, και μπορεί να μας ποτίζει βαθιά και προτού καν φτάσουν οι ειδήσεις του στ' αυτιά μας. Κι εγώ σου εύχομαι μία ευλογημένη καινούργια χρονιά με αγάπη, υγεία, και πνεύμα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή