ίνα

Το φίλντισι ξεθώριασε μέσα στη τόση ρέμβη
Ζώνεται ίντριγκα η λησμονιά το νύχι του θανάτου
Λεπτή ιριδίζουσα γραμμή κοιτώ το θήραμά σου
Τα χαρακώματα μένουν κρυφά, βαθαίνουν τα αυλάκια
Από τη γη στον ουρανό πάλι στη γη,
του ρόδου ένας κύκλος
Ο λώρος με την άνοιξη κρεμά τον έρωτά του

άπνοια

 Όπως θα φεύγεις εγώ θα κοιτώ απ'τον ορίζοντα αντίθετα
μη δε φανείς ξανά
κι εσύ εκεί που θα πας φοβάσαι
μη δεν κάνεις τίποτα
Όσα καράβια και να μας χαρίσουν εμείς θα μένουμε αταξίδευτοι
Ριγμένος ο ωκεανός μπροστά σε σκαριά απελπισμένα 
μη δε βγάλουν τα βρεχάμενα μακριά από το μουράγιο
 
Κάθε ξεκίνημα της άνοιξης ένα νέο μηδέν
κάθε μηδέν ένα νέο σκίρτημα μη δε δούμε άνοιξη...

συνουσία μυστική

Tης φτώχειας απεκδύεσαι τα ρούχα
την ώρα που υποδόρροια γκρεμίζεται
και φτιάχνεται των προπατόρων κόσμος αλλεπάλληλα,
βαθύπλουτος ο εαυτός, πατάς στο θίασο της μοίρας
δίχως φτιασίδια που ύλες χαιδεύονται,   
πιο γυμνός να έρχεσαι στον κήπο της αγνής σου δράσης,
όσο ανθός που πρωταντίκρυσε ουρανό
Αλλάζεις

το πέρασμα

με πίκρα χρεώνομαι όσων απώλεσα τα υψίπεδα μεγαλώνοντας,
κομπάζοντας στα βάθη των απύθμενων δυνατοτήτων κάθε ριπής,
νεκρώνοντας εκεί που κάποτε απ΄ασπάλαθο κατοικήθηκα,
εκεί όπου τρυπήθηκα και άδειασα το κίτρινο ευωδιαστό μου αίμα,
πηγαινοέρχοντας σε ένα χωράφι αδημονίας ολημερίς,
παίζοντας με τα δάχτυλα βαμμένα στο μπλε, από τις χάντρες του,
το κομπολόι του παππού και τις πιθανότητες,
σα νύφη μέλλουσα, ρόδα φορέματα ανεμίζοντας,
γελώντας δίχως έγνοια άσπρα φράγματα,
μακριά από τη λάμπουσα γραμμή του ορίζοντα,
όσο να φτάσει ένα σημείωμα στον προορισμό του
και να γυρέψει πίσω έναστρες ελπίδες που δεν ήρθαν ποτέ.

του χάρτη

Ακολουθούν λες και είναι η ουρά σου
όπως η ουρά από το πέπλο μιας νύμφης
μια μέρα και 2 δεκαετη φωτός στα πρώτα πετάγματα,
η άνοιξη στην Ανεμόπολη της καρδιάς σου
ακολουθούν και τρέχουν πιο μπροστά οι εικόνες
σαν τα τσομπάνικα σκυλιά που κυνηγιόσουνα
στη μηχανή με την κάλπικη ισορροπία στις στροφές
και την σκόνη να γίνεται η πιο αγνή παραίσθηση στο στόμα
η πιο στυγνή αλήθεια της ομορφιάς
Τρέχουν πιο μπροστά όταν ασθμαίνεις από κούραση
και λύπη που τώρα όλα μονάχα εντός σου κατοικούνε
και που προβάλλονται ξανά
όσο οι μέρες ζημιώνονται της απουσίας των τοπίων
της αγκαλιάς και της αδυναμίας να κατακτήσεις μια δεύτερη λάμψη τους

χάσιμο

Είναι ένας άνεμος που σου παίρνει την άμμο
από τα κόκκαλα του στήθους
την άμμο που αφήνουν οι μάχες του τείχους
και το σκαρφάλωμα στα απόκρημνα της ύπαρξης
Σκουπίδια και άμμοι,
Είσαι περικυκλωμένος από παντού
Ο άνεμος που ελπίζεις πως θα σε γδύσει κόκκο τον κόκκο
ακόμα κι εκεί που οι αλυκές σου γέμισαν αλάτι και πονάς
Γυμνός να μείνεις στο κενό εσύ κι η ξιπασμένη σου αγάπη
Μια μέρα ακόμα και μια άνοιξη μακριά
πάνω στα βράχια μιας γνώριμης δίψας
κι από ψηλά πολύχρωμος καπνός
το καρναβάλι της υποδυόμενης χαράς...

το μαντείο

έχω ένα λύκο να με τρώει κάθε βράδυ
το δι ευχών μου δρασκελά χωρίς να αφήνει ήχο
και σαν τη σάρκα μου σπαράξει αρκετά κι έχει κοπάσει
ξυπνώ και νοιώθω πως αυτό που μου έχει μείνει από λίγο
είναι η αρετή που δεν κατάφερε να του κρυφτεί
για να την προσπεράσει-
έχω ένα λύκο που μου μοιάζει..