Δευτέρα, 25 Μαρτίου 2013

το πέρασμα


με πίκρα χρεώνομαι όσων απώλεσα τα υψίπεδα μεγαλώνοντας,
κομπάζοντας στα βάθη των απύθμενων δυνατοτήτων κάθε ριπής,
νεκρώνοντας εκεί που κάποτε απ΄ασπάλαθο κατοικήθηκα,
εκεί όπου τρυπήθηκα και άδειασα το κίτρινο ευωδιαστό μου αίμα,
πηγαινοέρχοντας σε ένα χωράφι αδημονίας ολημερίς,
παίζοντας με τα δάχτυλα βαμμένα στο μπλε, από τις χάντρες του,
το κομπολόι του παππού και τις πιθανότητες,
σα νύφη μέλλουσα, ρόδα φορέματα ανεμίζοντας,
γελώντας δίχως έγνοια άσπρα φράγματα,
μακριά από τη λάμπουσα γραμμή του ορίζοντα,
όσο να φτάσει ένα σημείωμα στον προορισμό του
και να γυρέψει πίσω έναστρες ελπίδες που δεν ήρθαν ποτέ.

4 σχόλια:

  1. Με τραβάει αυτό το φως που διαχέεται εδώ μέσα... Από εικόνες και από λέξεις... Πραγματικά σαν ένα άνοιγμα μοιάζει... Σαν πέρασμα προς την πλευρά από την οποία πηγάζει αυτό το φως...

    Σε φιλώ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ασάλευτε, φυλλομετρώ μέρες παλιές κοιτάζοντας μέσα από τα φινιστρίνια τους μήπως κάτι μου επιστρέψουν, μια τόση δα δική τους αχτίδα. Αυτό το ταξίδι πόσο μοιάζει απέλπιδο κάποιες φορές.. Κι εγώ σε φιλώ. Να προσέχεις. http://www.youtube.com/watch?v=-bXmeWT1aKA

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Όποιος διασχίζει, διασχίζεται....
    και αναπόδραστα μες στο Ταξίδι αφήνουμε πίσω,σαν διαστημόπλοια, όσα περιττά μας βαραίνουν..................



    {σε κλέβω για ταξίδι σοτ σύμπαν μου...}

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Τριανταφυλλένια, αυτή η απαγωγή σου πάντα πιάνει τόπο ;-)
    Στο σύμπαν σου δεν περισσεύει τίποτα κι ο κάθε κόκκος σου διαρκώς μετουσιώνεται σε νέα μορφή ζωής.

    ΑπάντησηΔιαγραφή