Τι όνομα έχει

και πώς να κλείσεις μάτι
που το καράβι πιαίνει κι έρχεται άδειο
στο στήθος που λιγώθηκαν τα 5 λόγια,
φαγώνονται ανοιχτό τον μπέτη,
ο πόθος με τον πειρατή πραγματογνώμονα
-δεν έχω- μόνο ότι θέλω- δε θα πάρω κάτι άλλο-
σε ώρες δύσκολες με πετυχαίνεις,
καρτέρι μου έστησαν οι προσφυγές της μέρας,
από παντού φυσά το τέρας,
λειψή ασφάλεια που σπέρνει ανέμους, δένει χεροπόδαρα.
Δυό άρρωστα παιδιά είδα και τα ουρλιαχτά τους
κολλάνε το άλφα στο ωμέγα,
φυτρώνουν αγριάδες στις κορφές του περιμένω
κι όποια λαγνεία λούζονταν εκεί,
βυθίζεται μαζί με τον υπαίτιο και τα ενθύμιά τους
Ρινίσματα εκτοξεύονται, τους ραίνουν,
σκόνη που λαμπυρίζει μα στα μάτια τους δε φτάνει,
πίστη, ελπίδα, αγάπη,
σκάλες κυλίονται απουσίας
χρόνων ζωής χλωμά τα μάγουλά τους,
από εδώ ως την πρωτεύουσα,
ως τ'ακροχώραφά μας μαχαιρώνονται οι χαρές,
μάταια δεν έχουμε Θεό κανένα,
κανείς δε γίνεται Θεός
και όλοι Αυτόν φωνάζουμε για φταίχτη

πλησιφάη

έτσι στο "πάραυτα ελπίδα" κρατιέμαι
και του προστάζω να καλπάζει
τινάζοντας τα γκέμια
χλιμιντρίζουν τα όνειρά μου
μήτε καν κοιτώ που απ το κοντέρ χαμογελούν
οι τρύπιες ή οι μαύρες ώρες
που οι λυγερές οι όμορφες γκρεμίζονται
σα γυάλινα λουλούδια στο κενό
που δε θα ξαναγεννηθώ για να το αλλάξω
χαμογελώ απτο πρωί
το βράδυ πέφτω ασθενείας προϊούσης
σέρνoντας μια ουρά παράπονα
γιατί μονάχη να κατοικώ σε σύννεφο άλλο
κύκλωπες οι περαστικοί
κι εσύ δεν έρχεσαι, δεν θα έρθεις,
τότε βγαίνει ο Ικαρος και μου χαρίζει τα φτερά του
ως το επόμενο πρωί γίνομαι ξανά παιδί
το τόπι μου ανυπόμονη πετώ
τους ρημαγμένους τοίχους γκρεμίζοντας
ο χρόνος δε μετράει πέραν τούδε
μα ο κόσμος μετριέται
έχει πατρίδες, έχει σύνορα
και πρέπει να βρω τον τρόπο να τα μετρήσω
όσο ακόμα κάνει φως.-

έρημο κύμα

Ξέρεις πως όταν πεις "φτερό! θέλω να γράψω!"
θα στείλει εκείνο του πνιγμένου γλάρου
να σε διακόψει
καρφώνοντάς σε στο λαιμό
κάτω από το πλοίο να βουλιάξεις
βαθιά..
κι είναι όλο άλγη το νερό
βαθιά..
κι έχει τα μάτια του κλειστά
μικρό παιδί που πιάστηκε στην άκρη της προπέλας
κύμα που μας σκοτώνεις
δώσε μου την ανάσα σου
σκοτάδι απλώνεται ολόγυρά μου
μη με αφήνεις μόνο μου
για το κοράλι βούτηξα
και μ' έκλεψαν οι μοίρες...

αν έχεις νέα

σκήπτρα και κύμβαλα διατάζουν
στεγνό μου λέπι.
ο τοίχος σάρκα γίνεται
μεμβράνη ρώγας γλυκιάς
μαύρο σταφύλι που φυτρώνει
στην άμμο οι ριπές αρχίζουνε
βροχή κι αέρας,
γούβες και καμπύλες χτενίζοντας,
μαβί αποκαλόκαιρο με τσιγαρόχαρτα αιγίδες
αφήνεις μια πατημασιά στο στήθος
φτιαγμένη από βράχο
ενθύμια κιτρινισμένα δίχως ενοχές,
κουβέντες δίχως δόντια και καρφιά,
λιωμένες αλυσίδες, γιατί κλαις
και μια ξεψυχισμένη ελπίδα,
μια λέξη ακαθόριστη
που σβήνει όταν έρχεται κοντά μου
Απόκαμα
μα η άμμος φως εκπέμπει
ξωπίσω της να σημαδέψεις ξανά
σημειωτόν σκοτώνονται ανά δύο οι πόθοι
για να μην προσπεράσω ηττημένη
την τελευταία μπάντα του στήθους διαλύοντας

Πατίνι μακριά

Απ..Απ..Απ..
σαν ένα ζώο που διατάζει ο κύριός του
οπίσθια, εμπρόσθια, να προχωράς
τινάζει η αλυσίδα ως πότε
απώ..απώ..απών...
να! φεύγει... ξέφυγε..
κρύβεται μάτια φλογισμένα
απώλεια
απώλεια ολόγιομη
απώλεια ο δραπέτης να δακρύζει
σαρώνει τους βυθούς για τα χαμένα
σαράντα γαλόνια εικονίσματα ευχών
αδειάζουν μπρος σε μια βιτρίνα ποδηλάτων
τρία παιδιά ανταλλάζουν υποκοριστικά επίθετα
ποιά άφταστη ταχύτητα; 
η ταχύτητα της άδολης σκέψης
πάνω από τ' άγραφα ανυποψίαστα
θα μείνω ν αναβοσβήνω το λαμπατέρ
ώσπου να καεί το νήμα της μνήμης
όσο η μια στιγμή πάνω στην άλλη κολλά κι ελπίζει
κι η ωραιότερη των στιγμών σκεπάζεται
το πανωφόρι του προσήκοντος θανάτου 
μου αρέσει γενικά να μιλώ
με ξέχειλο της αντοχής το ποτήρι
τα χείλη ξερά
η ώρα γεμίζει τοπία νεκρά, κεφάλια κομμένα
και μαραμένες μαργαρίτες αγκαλιάς
πού πήγε η μέρα που θα έλαμπαν
τα ανθισμένα μας στήθη;
με πιάνει ρίγος ο χειμώνας που έρχεται..

μαύρο άτι

 

Πόση καθυστέρηση πια να παράγει
ένα δευτερόλεπτο επιζήσαντα ανθρώπινου ιστού
σε μια πλήρη περιστροφή της γης γύρω απτον εαυτό της;
τόσο ασήμαντοι είμαστε για τα αέναα περιβάλλοντα σύμπαντα
μια ζωή να κρέμομαι από μία αλήθεια θρυαλλίδα
που απειλεί με το τελευταίο δευτερόλεπτο
το άλογο του φρενήρους κόσμου
γραπώνεται από τη χαίτη του 
και λυτρώνεται στον πλησιέστερο γκρεμό
κάτω από τα ανεξέλεγκτα πόδια του
κυλώ
μέσα σ'ένα ποτάμι που' χει για γραφτό του
πάντα να λασπώνει περιεχομένων
βρωμερών συνειδήσεων και ασυγχώρητων λαθών
σαν την πρώτη βροχή στους τροχούς
που κινούνται γλοιώδεις στους δρόμους της πόλης,
μόνο που εκεί στα μαύρα από λάδια νερά
φωλιάζουν ουράνια τόξα
ενώ εδώ φωλιάζει μόνο η αλήθεια
εγώ, ένα μυρμήγκι,
σκαρφαλωμένη πάνω σ'ένα χαμένο βελούδινο πέταλο,
πιλοτάρω ξεγελώντας τον πλανητάρχη
να χρονοτριβεί στον θαυμαστό του ωρολόγιο κόσμο
μια λέξη δίχως νόημα και δίχως αντίκρυσμα
και την ίδια ώρα να μου σβήνει αργά, το ένα μετά το άλλο,
τα τελευταία φαρισαικά του φώτα
για να μην προλάβω
καμία έξοδο ανθηρή

αποτύπωμα μαμούθ σε ριζόχαρτο

Έγκλημα μικρή Λουτσία... Θα τρέχεις χνώτο ζεστό στα όνειρά τους τετράποδη κι από εκεί θα τους σπαράζεις το ευζείν...

Καθισμένη από ώρα, μια λέξη μέλισσα επιμένει να σου κεντρώνει το μέτωπο ώσπου της προσφέρεις στέγη της διανοίας σου για να σε απαλλάξει. Κι όλο έσταζε απώλεια το δεξί σου μανίκι. Όλες οι προσευχές κόλλαγαν στο ταβάνι κι έφτιαχναν σταλακτίτες. Σφαλιχτό το παράθυρο.


Ο έρωτας δεν είναι απλά μία πάροδος ευνοημένης σαρκός για τα εγκόσμια. Είναι η οδός μιας αέναης τυρρανίας του πνεύματος για τα πάντα.

Καλώς όρισες φωσφορίζουσα δράση στα σκοτεινά τα δάση....