Κυριακή, 5 Μαΐου 2013

περιπατώντας



Σα μέρα καθάρια μιας ήσυχης θάλασσας
περπατώντας ζεστός και αφημένος όπως γυρίζουν τα άστρα,
όπως η γνώση σε κύκλους χαράσσεται στο κέντρο των δέντρων,
το κάθε τέλος κλείνει συμπυκνωμένο στάζοντας
από την κεφαλή στα πόδια που δραπετεύουν στο περβάζι ξανά,
ελπίζοντας στον άνεμο μια νέα ανάθεση,
ο γιός και η κόρη του Πρωτόπλαστου,
σε όσους ευχήθηκα απουσία της λέξης
μου την επέστρεψαν συλλαβίζοντας την με έμφαση,
να μη χάσω ούτε στιγμή από το να ζω για να δω την αγάπη,
κι ας είναι φτερά ή αλυσίδες που θα γενούν ανάλογα,
τα μυστικά των κόσμων απλώνονται ως πάντα
κάτω από τα αποτυπώματα των ποδιών τους
μέχρι το ασυνείδητο του ενδότερου δικού μου
κι από όσα ελπίζω να μου αποκαλυφθούν,
τι να πρωτοδιαβάσω, οι ξένοι τι να μου πρωτοειπούν,
αν δεν περπατήσω το άγνωστο μέσα στο λιγοστό μου ανάπηρο χρόνο.-

4 σχόλια:

  1. Το ταξίδεψα απ' άκρη σ' άκρη...
    Στα ταραγμένα του νερά και στις μπουνάτσες του...
    Κι όπως επέστρεφα το είχα ήδη αποφασίσει...
    Θα το ξαναπάρω από την αρχή...
    Γιατί αρέσει στο καράβι μου με τέτοια κύματα να ταξιδεύει, που δεν εγγυώνται πως θα 'ναι καλοτάξιδα, μα θα 'ναι σίγουρα συναρπαστικά, επειδή αλλάζουν πορεία εκεί που δεν το περιμένεις και ποτέ δεν πηγαίνουν προς μία μόνο κατεύθυνση...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ασάλευτε, Χρόνια πολλά με Φως, υγεία και Αγάπη.
    Στους φίλους μου που αυθόρμητα έστειλα ένα γενικό ευχετήριο μήνυμα για το Πάσχα χωρίς τη λέξη αγάπη μου απάντησαν τονίζοντάς την.
    "Τι παράξενο" σκέφτηκα και "όχι τυχαίο ούτε για εμένα ούτε για εκείνους". Αν είναι τελικά αυτός ο μόνος Προορισμός κι εγώ ψάχνω από εδώ και από εκεί; Αν είναι το μεγαλύτερο μυστικό όλων των κόσμων;
    Μια Αγάπη που δε λέγεται αυθόρμητα γιατί αναζητείται; γιατί δεν αναμένεται μεταξύ μας;
    Μια Αγάπη που ίσως λέγεται αυθόρμητα μόνο όταν έρχεται κατευθείαν από την παραγκωνισμένη μας εσωτερική συναίσθηση.
    Και το Φως που είναι πέρα από την πεπερασμένη ανθρώπινη νοημοσύνη μου, που εύχομαι να πλησιάσει για να τη διευρύνει.
    Τα ταξίδια που κάνω στο βιολογικό χρόνο μου, συνειδητά ή άσκοπα ταξίδια, είναι πράγματι διαφορετικά σε ανακαλύψεις, αποκαλύψεις, παραπλανήσεις, αλήθειες, γκρεμούς, ευτυχίες, δαίμονες... μα ως τώρα ανεπαρκή.
    Είμαι τόσο μα τόσο μακριά από τον Προορισμό.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ξέρεις τι πιστεύω; Η αγάπη δεν είναι προορισμός. Η αγάπη είναι ταξίδι. Η αγάπη είναι διαδρομή. Μυστικό είναι η αγάπη, μα για τους αδαείς. Έχεις δει κάτι ταξιδιώτες που στέκονται κόντρα στον ήλιο και βάζουν το χέρι τους σκίαστρο πάνω από τα μάτια ατενίζοντας τον ορίζοντα; Μπορεί και να ψάχνουν την αγάπη. Μα δεν πρόκειται να την βρουν όσο μακριά κι αν κοιτάξουν. Την ίδια ώρα η αγάπη μπορεί να έχει αγκαλιάσει τα πόδια τους και να τους γαργαλάει κι αυτοί να κλωτσάνε, όπως όταν είναι πιασμένα τα χέρια τους και θέλουν να διώξουν μια ενοχλητική μύγα. Επιμένω να μη γράφω με κεφαλαίο την αγάπη. Για να μη της προδώσω μια βαρύτητα που η ίδια, μέσα στην απλότητά της, δεν την επιθυμεί. Η αγάπη δεν λέγεται. Η αγάπη εκδηλώνεται, ζωγραφίζεται, τραγουδιέται. Προσφέρεται, δεν προφέρεται. Άρα περιττεύει και ο αυθορμητισμός. Η αγάπη που έχει ο καθένας μέσα του, πολύ πριν φτάσει στα χείλη έχει σκαρφαλώσει στα μάτια και κάθεται εκεί βροντοφωνάζοντας την παρουσία της. Αγαπάμε τους γονείς μας, τα αδέρφια μας, τα παιδιά μας, τους συγγενείς μας, τους φίλους μας, τον άνθρωπό μας. Όλοι αυτοί επίσης μας αγαπούν. Δεν χρειάζεται κανείς να τη δει γραμμένη σε καμία ευχή την αγάπη μας για να νιώσει να τον κυκλώνει και να τον ζεσταίνει. Και θεωρώ κυρίαρχη τη δική μας αγάπη, αυτή που προσφέρουμε. Στην ουσία αυτή είναι που μας γεμίζει περισσότερο και όχι εκείνη που παίρνουμε από τους άλλους. Την αποζητάμε την αγάπη από παντού, αλλά όταν εμείς αγαπάμε είναι που ανεβαίνουμε στα ουράνια. Φυσικά και το απόλυτο είναι μια αγάπη αμοιβαία. Το ιδανικό. Αλλά νομίζω ότι πρώτο μας μέλημα είναι να μάθουμε εμείς να αγαπάμε. Η αγάπη τότε μας διακρίνει από μακριά και έρχεται να μας συναντήσει χωρίς να χρειαστεί να την καλέσουμε...
      Σταματάω εδώ την αγαπολογία γιατί παρασύρθηκα και πλάτειασα. Βέβαια, θα μπορούσα να γεμίσω εκατοντάδες σελίδες για να το εξαντλήσω το θέμα -αν γίνεται να εξαντληθεί ποτέ κάτι τέτοιο-, αλλά εδώ ήρθα να απαντήσω σε ένα σχόλιο με ένα σχόλιο κι εγώ παρά λίγο να γράψω βιβλίο :-) 

      Χρόνια Πολλά και σε σένα... Με υγεία και αγάπη ανεξάντλητη... Φως έχεις τόσο που δεν σου μένει να κάνεις τίποτα περισσότερο παρά να συνεχίσεις να το εκπέμπεις...

      Φιλάκι...

      Διαγραφή
    2. Ασάλευτε, σ'ευχαριστώ για τα λόγια σου.
      Με κεφαλαίο τη βάζω για να χωράει κι εκείνους που δε με συμφέρει.
      "Σ'αυτόν τον κόσμο έρχομαι για να ονειρευτώ, να αγαπήσω και να αγαπηθώ" μου έλεγε ένας φίλος πριν λίγο. Ετσι η αγάπη γίνεται η διαδρομή που λες κι εσύ.
      Κάποτε φαινόταν εύκολο να την προσδιορίσω. Τώρα όσο πάνε τα χρόνια δυσκολεύομαι. Πρέπει να είναι κάτι πολύ μεγάλο τελικά

      Διαγραφή