Δευτέρα, 16 Ιουλίου 2012

ανάγκη


Λαχτάρησα και πέταξα λιποψυχιάς φτερά
Άγιε Φραγκίσκε του φτωχού λησμονημένου Φάρου
Το κώνειο ήπια 
Να' ρθω να σε βρω
Της ευφροσύνης ήταν φαρμακερό το ακόντιο
Και του έρωτα ο υπαινιγμός
Πνιγμός από τα βάθη
Δεν παίρνει άλλα λάθη ετούτος ο καιρός
Δεν έμεινε η αντοχή
Δε μου΄πιασε το χέρι
στα μάτια μου έστησε καρτέρι ο λόγος ο μισός.-

2 σχόλια:

  1. Ασάλευτε, να είσαι καλά, σ'ευχαριστώ. Καλώς όρισες. Θυμούμενη εκ βαθέων (γιατί όταν τα γράφω, τα λόγια λες και τρέχουν μόνα τους) είναι όπως όταν κάποιος αγαπημένος έρχεται και σου ανακοινώνει με ένα πένθιμο ύφος: "Θα ήθελα να σου πω κάτι για εμάς το οποίο είναι κατά 50% καλό και κατά 50% κακό" και σε στέλνει για ύπνο μια κι έξω..

    ΑπάντησηΔιαγραφή